In memorie

Vandaag trof ons veldwerk, voor de twee maal dit jaar, een overleden persoon aan. Het is verdrietig dat beide personen zelf uit het leven zijn gestapt.

We herdenken Paolo, die altijd zeer oprecht en betrokken zieke dieren en mensen met hielp. Het doet ons pijn in het hart dat we hem niet meer hebben kunnen ondersteunen. Wetende dat we er alles aan hebben gedaan. Het doet ons verdriet een mooi mens te moeten verliezen.

We zijn er stil van.

Patric over Paolo: Op donderdag 24 oktober 2024 vond ik samen met mijn hond Luna, Paolo dood op zijn plekje in de Lange Bretten. Paolo, hij is er niet meer… de man, die met schoenmaat 48-49! op grote voet weinig ruimte in nam.

De man, die altijd Luna iets lekkers gaf. Overal, als we bij hem langsgingen of hem onderweg ontmoeten. Paolo nam elke vogel, egel, kat, hond, elk ziek dier mee naar zijn huisje om voor te zorgen. Hij was een heel warme mens.

Hij woonde langer dan 20 jaar in een zelfgemaakte tent. Een paar plastic lappen aan een omgevallen boom gehangen. Met airconditioning want het plastic reikte tot circa 20 cm boven de grond. Altijd, elke winter, elke lente, elke zomer en elke herfst woonde hij in het natuurgebied. We vroegen het hem vaker, maar hij wilde geen woning, geen normale tent, hij wilde alleen gerechtigheid vanuit de Italiaans staat. Waarom? Dat was een beetje wazig. Die gerechtigheid, die kwam er niet en zo bleef hij al die jaren in zijn open tent wonen.

Het ging over het algemeen prima met hem, elke dag, behalve zondag, fietste hij naar Amsterdam Zuid, om daar de Zet krant te verkopen bij de Appie. Afgelopen vrijdag bracht ik hem schoenen voor de winter, zoals ik hem wel vaker wat bracht. We kochten ze van een donatie, want maat 48 vind je weinig tweedehands.

Hij was blij mee en zei ook dat hij ze waarschijnlijk niet meer nodig had. Hoezo? De kerst ga ik niet meer meemaken. Hé, zei ik: ‘wij drinken met de kerst nog een fles Whisky samen’. Daar hield hij van. Hij schudde het hoofd en zei: ‘zeker niet’.

Paolo had in de afgelopen 15 jaar wel vaker zulke fases. Ik maakte me geen zorgen. Het kwam altijd weer goed, maar het was dit keer anders. Hij kwam niet opdagen op een afspraak met zijn goede vriendin en ook bij zijn verkoopplek bleef zijn plekje leeg. Toen ik hem belde was zijn telefoon uit. Ook zijn vriendin uitte haar zorgen dus ben ik op zoek gegaan naar hem en vond hem daar, zijn lichaam.

Paolo, het gaat je goed daar in de hemel!!