‘Mijn advies aan daklozen is: stap over je trots en schaamte heen, zoek hulp!’

doorDDV

‘Mijn advies aan daklozen is: stap over je trots en schaamte heen, zoek hulp!’

Peter de Graaf van de Volkskrant heeft een mooi artikel geschreven over Dennis en de Ethos tellingen. Hier een paar citaten, die voor ons in het oog springen door de herkenbaarheid met de mensen die wij ondersteunen. Dakloosheid ligt dichtbij het kan iedereen overkomen.

‘Nog geen halfjaar geleden stond Dennis (50) op het punt om van een viaduct te springen. Hij was dakloos, alcoholist en eenzaam, zat na een werkend leven sinds enkele maanden in de ziektewet en zag het leven niet meer zitten’.

‘Ik heb veel fouten gemaakt, maar op het dieptepunt van mijn leven heb ik de juiste beslissing genomen: ik heb hulp gezocht. Ik heb de knop omgezet.’

Hij meldde zich bij de sociaal-maatschappelijke opvang, kreeg medische, sociale en financiële begeleiding. Hij is van de drank af, werkt nu als vrijwilliger (en over een maand als betaald medewerker).

Dennis heeft zijn leven weer op de rit. ‘Mijn ouders zijn hartstikke trots en zeggen: we zien de Dennis van dertig jaar geleden weer, sociaal en amicaal.’ Hij zet zich in voor daklozen en andere kwetsbare mensen.

‘Na een scheiding in 2007 en een andere mislukte relatie raakte hij dakloos. Eerst kon hij nog terecht bij een familielid of bij een kameraad op de bank. Daarna in een kraakpand, illegale onderhuurwoning. Hij sliep in een tentje op de camping of tikte een ruitje in van een leegstaande woning. ‘er komt een moment waarop je nergens meer naartoe kunt’, dan lig je op een bankje in het park, in het bos of op het station.’

Hij zocht zijn heil steeds meer in de alcohol, vooral na de suïcide van een dierbare naaste, en raakte steeds dieper in een isolement. ‘Ik heb het lang volgehouden, omdat ik wel bleef werken en centjes verdiende’.

Schaamte en trots

De laatste jaren was hij teamleider bij een transportbedrijf. Zelfs toen hij enkele maanden ‘op straat leefde’ hebben zijn collega’s op het werk volgens hem nooit iets van zijn dakloosheid en alcoholprobleem gemerkt. ‘Het leven op straat is wel heel eenzaam’, zegt hij zacht. ‘Je weet nooit wat de dag gaat brengen. Je werkt maar acht uur, daarna blijven er nog veel uren op straat over.’

Aanvankelijk wilde hij geen hulp zoeken, uit schaamte en trots. Maar nu is hij zo blij dat hij eind maart eindelijk alsnog hulp vroeg. ‘Mijn advies aan alle daklozen is dan ook: stap over je trots en schaamte heen, zoek hulp via je huisarts of meld je aan bij de maatschappelijke opvang. Grijp die mogelijkheid aan. Want alleen ga je het niet redden.’

Over de auteur

DDV administrator